Partij van de Liefde en Corona

19-05-2020

In de strijd tegen het Coronavirus heeft het kabinet besloten onze bewegingsvrijheid in te perken. Eerst met het instellen van een gedeeltelijke lockdown, daarna met het invoeren van een 1,5 meter samenleving. Ter voorkoming van besmettingen, moet het contact tussen mensen worden beperkt. 

De Partij van de Liefde zet grote vraagtekens bij deze keuze. Het inperken van onze vrijheid zorgt er namelijk voor dat we als mens verzwakt raken. Met dit onnatuurlijke gedrag ondermijnen we onze mentale en fysieke gezondheid. Hierdoor worden we juist vatbaar voor ziektes. Het ontwikkelen van een alternatieve aanpak, met als doel het welzijn en de gezondheid van de mens te versterken, is daarom van groot belang. De Partij van de Liefde wil graag een aanzet hiertoe geven.

Alternatieve Aanpak Coronacrisis

Sociale wezens
Wij mensen leven, leren, werken, sporten, recreëren het liefste met elkaar. Samen zijn en samen doen maakt ons gelukkig. En een gelukkig mens is weerbaarder dan een ongelukkig mens. Het vertrouwen dat nodig is voor een goede gezondheid en een fijne en harmonieuze samenleving, is door de aanpak van het kabinet omgeslagen in wantrouwen. Velen leven in angst en iedereen is een potentiële dreiging geworden. En wie zich niet houdt aan de naleving van de nieuwe regels, riskeert een hoge boete en sociale uitsluiting. 

Vrijheidsbeperking en sociale uitsluiting zijn voor ons mensen een grote straf. Niet voor niets sluiten we misdadigers op. Het raakt ons in de kern van ons wezen en in de wortels van onze samenleving. Mensen in onbalans verliezen hun natuurlijke kracht en scheppen een onevenwichtige samenleving. Over dit gegeven kunnen en mogen we niet lichtzinnig heenstappen. 

Effectieve aanpak
De gekozen strategie is niet alleen belangrijk voor nu, maar ook voor de toekomst. Dit virus is niet het laatste virus, de huidige dreiging zal ook niet de laatste zijn. We moeten daarom leren van de gehanteerde aanpak. Heeft het zijn vruchten afgeworpen? Hebben we de daling van de besmettingsgraad te danken aan de intelligente opsluiting of aan iets anders? De terugkeer van de zon bijvoorbeeld. Is het verstandig thuis te blijven of moeten we juist naar buiten? Ieder jaar neemt het aantal griepgevallen af met de komst van de lente, als ramen en deuren weer openzwaaien en we de warmte van de zon weer kunnen voelen. Kunnen landen met strenge lockdowns betere cijfers overleggen dan landen met minder strenge regels? Dit lijkt niet het geval te zijn. Waarom sluiten we stranden af, terwijl longpatiënten vroeger aan de kust werden verpleegd vanwege de schone lucht? En waarom kiezen we voor een onnatuurlijke besmetting met het virus middels een vaccin en niet voor natuurlijke besmetting via sociaal contact? Is vaccinatie de enige oplossing, of bestaat er ook effectieve medicatie? Moeten we wel of niet mondkapjes dragen en desinfectiemiddel gebruiken? Geven ze bescherming of maken ze ons juist kwetsbaar? Nu de emoties zakken, moeten deze en andere vragen van een antwoord worden voorzien. Niet op basis van collectieve angst, maar met behulp van ons gezond verstand.

Een complexe situatie
De crisis is meer dan een acute dreiging van een virus, het is een complexe situatie waarin tal van factoren een rol spelen. Het is van belang dat we het totaalplaatje zien. Wat doen angst, wantrouwen en gevangenschap met onze gezondheid? Hoe gaat het - mentaal, fysiek en emotioneel gezien - met onze kinderen en bejaarden? Maandenlang thuiszitten en geen bezoek krijgen. Hoe gaat het met zieke mensen die tijdens de lockdown niet terecht konden bij een arts? Hoe staat het met de voedselvoorziening? Moeten we tonnen eten weggooien of dreigt er een tekort? Hoe gaat het met de economie en met mensen die hun werk en inkomen in rook hebben zien opgaan? En wat staat hen nog te wachten? Een leven in schulden en op de armoedegrens? We weten dat langdurige financiële zorg onze gezondheid aantast. Deze mensen worden tot wanhoop gedreven. Moet dit niet worden meegewogen bij het bepalen van de aanpak?

Berichtgeving
Waarom opeens die enorme angst voor een virus? Elk jaar hebben we te maken met een griepgolf aan het einde van de winter en nooit hebben we ons daar serieus druk over gemaakt. Wat is het verschil? Het virus of de explosieve aandacht van de media? We werden overspoeld door enge berichten. Van enige nuance was geen sprake. Wat doen ongenuanceerde verhalen en beelden met mensen? Wat is het effect daarvan op ons denken en voelen, op onze gezondheid? Keken we vroeger naar één journaal per dag, nu worden we continu voorzien van angstaanjagend nieuws. In hoeverre worden we hierdoor beïnvloed? Zijn we nog wel in staat om feiten en fictie te scheiden? En waar zijn de alternatieve geluiden? Wie actief is op het internet, ziet regelmatig deskundigen voorbijkomen met andere opvattingen. Op televisie krijgen ze óf geen ruimte, óf ze worden als complotdenkers die nepnieuws verspreiden weggezet. Journalisten hebben ten aanzien van ons wel en wee een grote verantwoordelijkheid. Enkel eenzijdig en beangstigend nieuws de samenleving inpompen is een te gemakkelijke opvatting.

Ziekte en dood
Ook het beeld dat wij als mens en als samenleving hebben van ziekte en dood speelt een belangrijke rol. Zien wij het louter als bedreiging, als iets negatiefs en engs, dat koste wat het kost voorkomen moet worden, dan slaan we makkelijk op tilt. Gaan wij er anders tegenaan kijken, als iets dat bij het leven hoort en soms zelfs nuttig kan zijn, dan hebben angstaanjagende berichten minder vat op ons. Wat is die lichtere kant hiervan? Besmettingen zetten ons lichaam aan tot actie, waardoor ons immuunsysteem wordt versterkt. Het voorkomen van besmettingen is dus niet per definitie beter. Daarnaast geeft ziek-zijn volwassenen tijd voor rust en bezinning. We leven in een hectische maatschappij, waarin we weinig tijd hebben of nemen voor de evaluatie van ons leven. Op een ziekbed krijgen we niet alleen de kans om zaken te overdenken en te verwerken, het levert ook nieuwe inzichten en inspiratie op. Tot slot bieden ziektes ouderen van dagen de kans te wennen aan het idee er straks niet meer te zijn. Hetgeen ook geldt voor dierbaren. De dood als onontkoombaar einde van het leven. Wie hieraan wil ontsnappen, heeft geen leven meer.

Feiten of beeldvorming?
Belangrijke vraag is of we ons nu laten leiden door feiten of door beeldvorming. Pas als keiharde cijfers en een solide wetenschappelijke onderbouwing op tafel liggen, kunnen we vervolgstappen zetten. Ofwel verder op de ingeslagen weg van angst, ofwel op een nieuwe weg van vertrouwen. Maken we van ons leven een bange beleving of een spannend avontuur? Gaan we onnatuurlijk gedrag vertonen, waardoor we onszelf ontkrachten, of gaan we natuurlijk gedrag vertonen, waardoor we sterker worden? Leggen we ons lot voorgoed in handen van een ander, of blijven we zelf verantwoordelijk?

Het positieve effect van gezellig samenzijn moet niet worden onderschat, ook niet van het ongecompliceerde plezier van samen doen. En wat te denken van de kracht van aanraking? Door liefdevolle aandacht en contact maken we gelukshormonen aan en kunnen we negatieve spanning ontladen. Door aanraking verdacht te maken, raken we elkaar minder aan, zijn we minder blij en houden we meer spanning vast, met alle gevolgen van dien. Het is dus meer dan een simpele dreiging van een virus, het is een uiterst complexe situatie, waarover uitgebreid nagedacht moet worden.

Pas op de plaats
De 1,5 meter samenleving wordt met volle kracht ingevoerd. Geen middel wordt onbenut gelaten. Van overvloedige media-aandacht tot meldingen op straat en in de winkels, van dreigen met straffen tot het opleggen van boetes.  Zodra de noodwet / spoedwet aangenomen wordt door het parlement, krijgen deze en andere maatregelen een juridische basis. Vanaf dat moment is alles mogelijk. Gezien de impact van de maatregelen op ons individuele en gezamenlijke leven en gezien de onduidelijkheid over nut en noodzaak, wil de Partij van de Liefde wachten met het zetten van vervolgstappen. Pas op de plaats dus. Eerst een solide onderbouwing.

Waarop is 1,5 meter eigenlijk gebaseerd? Dat weten we niet precies. Het kabinet laat zich adviseren door een klein clubje van medici. Naar wat er wordt besproken, kunnen we slechts gissen, naar de gebruikte informatie ook. Deelnemers hebben namelijk een geheimhoudingsplicht. Cruciale vraag luidt: laten we onze toekomst bepalen door een handjevol medici met een eenzijdige achtergrond, of moeten andere deskundigen ook de kans krijgen om mee te praten? Waar zijn de psychologen, sociologen, filosofen, pedagogen, gezondheidswetenschappers, economen, juristen, geestelijken, vrijdenkers, etc.?

Crisis is kans
De aanpak van Partij van de Liefde voor het vervolg is gebaseerd op vertrouwen, transparantie en veelzijdigheid. Niet angst regeert bij ons maar vertrouwen, niet geheimhouding staat voorop maar openheid, niet eenzijdigheid is bepalend maar brede consultatie. Waarom? Omdat de crisis meer is dan de acute dreiging van een virus én omdat crisis kans is. We kunnen de situatie ook gebruiken om het verantwoordelijkheidsgevoel en saamhorigheidsgevoel van mensen te stimuleren. Niet opleggen van bovenaf - dat is geen samenwerking - maar medeverantwoordelijk maken. Een houding waar we in de toekomst van kunnen profiteren, zeker bij nieuwe dreigingen, in welke vorm ook. Door ons sterker te maken, individueel en collectief, kunnen we grote uitdagingen beter tot een goed einde brengen. Laten we deze kans grijpen!

Hoe willen we vertrouwen, openheid en veelzijdigheid in de praktijk vormgeven?

Onze democratische rechtstaat
Allereerst moet de grondwet in ere worden hersteld. Het kan en mag niet zo zijn dat een griepvirus een einde maakt aan de beginselen van onze democratische rechtsstaat. De spoedwet moet van tafel. Deze manier van opereren past meer in een dictatuur dan in een volwassen democratie. Op het moment dat wij 75 jaar vrijheid vieren, worden we in één keer aan de ketting gelegd en moeten we abnormaal normaal gaan vinden. Als we doorgaan op de ingeslagen weg, dan zijn we onze vrijheid wellicht voorgoed kwijt. We kunnen het gedeeltelijk terugkrijgen door aan strenge eisen te voldoen, waaronder het installeren van een app op de telefoon die ons dag en nacht in de gaten houdt en door ons te laten inspuiten met een vaccine waarvan niemand weet wat er precies inzit. Waar is de grens, hoever gaan we? Wat houden we aan zelfbeschikking over? En dat door een virus dat bij de meeste mensen slechts tot milde griepverschijnselen leidt, aldus het RIVM...

Een groter vertrouwen
Dan willen we het vertrouwen versterken, in plaats van ondermijnen. Dit is het vertrekpunt van de reis die voor ons ligt. Gaan we de weg van angst bewandelen, door alles aan banden te leggen, of gaan we de weg van vertrouwen bewandelen, door onze individuele en gezamenlijke verantwoordelijkheid te nemen? Kunnen we alles aan banden leggen en willen we alles aan banden leggen? Wij vinden van niet. Absolute controle is een fictie en de tol die we moeten betalen is te hoog. De warmte in ons leven maakt plaats voor kou, de onbevangenheid voor angst. Ook aan het herstellen van de vrijheid en het versterken van verantwoordelijkheid hangt een prijskaartje. Wij zijn bereid die prijs te betalen, want de opbrengst is uiteindelijk vele malen groter: we leggen een fundament aan, waarvan wij tot in lengte van dagen kunnen profiteren.

Onze stijl van leven
Hoe kunnen we het vertrouwen in onszelf en in het leven herwinnen? Door ons wakker te laten schudden en door ons te gaan verdiepen in de materie. Onwetendheid leidt tot angst en kennis daarentegen is macht. We moeten bewust stil gaan staan bij wie we zijn en hoe we ons voelen. Gezondheid is geen gegeven, maar iets waar we bewust mee bezig moeten zijn. Wat geeft ons een goed gevoel en wat niet, waardoor worden we sterker en waardoor worden we zwakker? Verbanden leren leggen tussen oorzaak en gevolg, bijvoorbeeld met betrekking tot voeding, rust en beweging. Met andere woorden: we moeten veel meer bewust worden van de gevolgen van onze leefstijl. Bewustwording vermindert de kans op ziektes. Wie naar zijn lichaam leert luisteren, zal minder schadelijk gedrag vertonen. Niet langer onze kop in het zand steken, niet langer ons lot in handen van anderen leggen, niet langer alles voor zoete koek slikken, maar zelf verantwoordelijkheid voelen en nemen.

Gezondheidsvoorlichting
De overheid heeft, ons inziens, een belangrijke taak in deze. Een taak die thans over het hoofd wordt gezien. De overheid geeft geen informatie over hoe wij op een gezonde manier ons immuunsysteem kunnen versterken. Niets over hoe wij gezond en sterk in het leven kunnen staan. Door dagelijks een programma op televisie te brengen met relevante informatie, handige tips en praktische oefeningen, willen we deze kant van de levensmedaille in het licht zetten. Mensen moeten leren dat zij zelf grote invloed hebben op hun gezondheid en dat hun immuunsysteem het beste wapen is tegen de bedreigingen van onze gezondheid. Met uitgebreide informatie over onder meer gezonde voeding, rust en beweging, willen we ze op weg helpen.

Emotionele verwerking
Naast informatie over de mentale en fysieke gevolgen van onze leefstijl, moet er ook aandacht komen voor het verwerken van emoties. Dit is een grotendeels onontgonnen terrein. Wie zijn emoties niet uit, wordt op een gegeven moment ziek. Onverwerkte emoties vormen namelijk een belasting voor de psyche (onderdrukking) en voor het lichaam (verzuring). Op een bepaalde leeftijd kunnen we de belasting niet meer aan en worden we ziek. Door onze emoties te leren verwerken, versterken we onze gezondheid, waardoor we de toekomst met meer vertrouwen tegemoet kunnen zien. Deze tijd van grote angst biedt dé kans om hiermee een begin te maken.

Openheid van zaken
Naast het opkrikken van het vertrouwen, willen we ook de openheid vergroten. Dat wat nu achter gesloten deuren plaatsvindt, mag in de schijnwerpers worden gezet. Wij willen inzage in cijfers, analyses, aannames, verwachtingen en scenario's. Alleen dan kunnen we controleren of het regeringsbeleid bestaansrecht heeft. Nu kunnen we slechts gissen en dat veroorzaakt twijfel en frustraties. Voor alternatieve zienswijzen moeten we op het internet zijn, alwaar kritische geluiden steeds vaker gecensureerd worden. Wie geen kennis van zaken heeft, kan geen oordeel vormen. En wie geen oordeel kan vormen, kan zijn democratische rechten en plichten niet goed uitoefenen.

Meer transparantie geeft ons niet alleen de kans om het beleid beter te controleren - we leven immers in een democratie - het bevordert ook de bereidheid om mee te werken. Nu voeren we slechts uit wat ons van bovenaf wordt opgelegd. Wederom leidend tot twijfels en frustraties, zeker bij mensen die hun kritische geest serieus nemen. Willen we samen de crisis het hoofd bieden, dan moeten we beginnen met het delen van beschikbare, betrouwbare en uitgebreide informatie. Niet alleen over de dreiging van een virus, maar ook over de impact van alle maatregelen op ons leven, in de meest brede zin.

Hoe kunnen we dit in praktische zin bewerkstelligen? Wederom door gebruik te maken van het dagelijkse programma op televisie. Door daarin besluitvormers, adviseurs, deskundigen, kritische denkers en alternatieve sprekers aan het woord te laten, wordt de complexe materie van alle kanten belicht. Hierdoor krijgen we een goede indruk van wat er allemaal speelt. Het draagvlak voor de genomen maatregelen neemt toe, waardoor het effect op korte en lange termijn groter is. Deze aanpak past een volwassen democratie beter dan een eenzijdige en van bovenaf opgelegde aanpak vol vraagtekens.

Hoe meer hoe beter
Tot slot willen we de veelzijdigheid stimuleren. Veel mensen weten nou eenmaal meer dan weinig mensen. Hoe meer we weten, hoe effectiever de aanpak. Nu zijn het slechts een paar medische specialisten die meepraten, waardoor het beleid eenzijdig gericht is op het voorkomen van besmettingen. Dankzij deskundigen op het internet weten we dat deze eenzijdige aanpak niet zaligmakend is. Zelfs over het nut van relatief eenvoudige adviezen, het dragen van mondkapjes en het gebruik van ontsmettingsmiddelen, bestaat al onenigheid. Als hier al geen eensluidend oordeel over te vormen is, waarop baseren we dan de 1,5 meter samenleving? Er moet dus meer onderzocht, gedeeld en besproken worden. Alleen dan kan er een duidelijk beeld ontstaan over nut en noodzaak van de beste aanpak.

Samen staan we sterk
De Partij van de Liefde maakt zich hard voor samenwerking in de politiek én in de samenleving. Want door samen te werken komen we verder dan door elkaar te ontwijken of te bestrijden. Samenwerking wint aan kracht als we met z'n allen een richting duiden, die wij als mens én als samenleving op willen. Het is de leidraad voor het te ontwikkelen beleid. Een horizon van vrijheid en gelijkwaardigheid, van openheid en eerlijkheid, van ruimte en kansen, van groei en ontwikkeling, van ontmoeten en verbinden, van liefde en geluk. Dit is de richting die wij als partij op willen. Vraag is hoe wij daar komen...

Deze droom zal nooit werkelijkheid worden voor hen die in angst leven, die een diep wantrouwen voelen jegens de medemens, die altijd gehoorzaam zijn aan anderen, die geloven in schijnveiligheid en de fictie van absolute controle. Zij zullen bevriezen in een koude wereld en beven van angst. Maar voor hen die het leven als een uitdaging zien, die bereid zijn risico's te nemen, die hun verantwoordelijkheid pakken, die vertrouwen houden en zich laten leiden door hun hart, kunnen vol goede moed op pad gaan. Zij kunnen de uitdaging aan dankzij hun positieve intenties, kracht en moed.

Wij hopen dat de huidige crisis het startpunt zal zijn. Word wakker en zie in dat het anders kan, dat het anders moet. Doe je mee?

Partij van de Liefde

Meest recente artikelen:

In de strijd tegen het Coronavirus heeft het kabinet besloten onze bewegingsvrijheid in te perken. Eerst met het instellen van een gedeeltelijke lockdown, daarna met het invoeren van een 1,5 meter samenleving. Ter voorkoming van besmettingen, moet het contact tussen mensen worden beperkt.

Vrede, waar is de weg naar vrede? Zingen, praten en bidden is niet voldoende, stemmen en demonstreren ook niet. Deze conclusie lijkt gerechtvaardigd, gezien het geweld tegen natuur, medemens en onszelf. Vrede komt niet als een geschenk uit de lucht vallen en zelf krijgen we het ook niet voor elkaar. Althans niet door onze stem te verheffen. Maar...

Niets lijkt de gemoederen zo bezig te houden als de vorming van onze multiculturele samenleving. De instroom van politieke vluchtelingen en moderne gelukszoekers drukt zwaar op burgers, samenleving en politiek. Zo zwaar, dat de ontwikkeling van een constructieve visie en aanpak nooit van de grond is gekomen. Linkse partijen smoren elke poging tot...